In previous articles, we discussed the comfort and costs of ignoring things. We then examined how we can remain resilient while confronting the truth; and then whether it is possible to make our emotions work in our favor through conscious repetition. Up to this point, everything was in its place.

Geçtiğimiz yazılarda, görmezden gelmenin konforu ve bedellerinden bahsettik. Ardından, ondan paçayı sıyırıp hakikatle yüzleşirken hâlâ nasıl dirayetli kalabileceğimizi; sonra da bilinçli tekrar yoluyla duygularımızı kendi lehimize çalışacak hâle getirmenin mümkün olup olmadığını irdeledik. Buraya kadar her şey yerli yerindeydi. Ama hayat, düz bir çizgi gibi ilerlemiyor. Bazen öyle anlar geliyor

After deciding to write again last year, I began my first piece with the following sentence: Every feeling that a person experiences but that teaches them nothing is a form of self-torture. Forty-four articles have passed since then, and in this piece, I realize that we have come full circle

Geçen sene tekrar yazmaya karar verdikten sonra ilk yazıma şöyle bir cümle ile giriş yapmıştım: İnsanın yaşadığı, ancak ona hiçbir şey öğretmeyen her his, onun kendine yaptığı bir zulümdür. Bunun üzerinden 44 yazı geçmiş ve bu yazıda fark ediyorum ki, dönüp dolaşıp benzer bir konuya gelmişiz. İnsanın duygusal durumu da

In the last article, we talked about how ignoring is short-term comfort, but long-term self-sabotage that we do to ourselves without realizing it. We said that even if we can't give up this behavior instantly, we can learn to live with it by recognizing it and making space

Geçtiğimiz yazıda, görmezden gelmenin kısa vadede konforlu ama uzun vadede fark etmeden kendimize yaptığımız bir sabotaj olduğundan söz etmiştik. Bu davranıştan bir anda vazgeçemesek bile, onu fark edip ona bir alan açarak onunla yaşamayı öğrenebileceğimizi söylemiş ve nasıl yaşayacağımız meselesini bu bölüme bırakmıştık. Konuya sadık kalmak için bir örnek üzerinden

Sometimes we know that something we are doing is wrong, that it doesn't benefit us, that it even harms us, but we can't stop doing it. No matter how much we are aware of it, we will behave in the same way and naturally get the

Bazen yaptığımız bir eylemin yanlış olduğunu, bize fayda sağlamadığını, hatta zarar verdiğini biliriz ama yine de onu yapmaktan vazgeçemeyiz. Ne kadar farkında olursak olalım, aynı davranışı sergiler ve doğal olarak aynı sonuca ulaşırız. Madem bunun olacağını biliyoruz, o zaman neden davranışımızı değiştiremiyoruz? Sorun ne olduğunu bilmemek değil de ne olduğuna