Karalama

Kimi akşamlarda  bir şeyler izleyeceğiz diye herhangi bir platform (Netflix, Youtube, dizi vs.) açıyoruz. Bir anda önümüze binlerce içerik yığılıyor. Onu izleyelim, yok bunun imdb’si düşükmüş derken dakikalar geçiyor, yok. Bir türlü bir şey seçemiyoruz. En son “eh be yeter artık”deyip bir şeyler açıyoruz, ama içimizde o his

Diyelim ki uzun süredir emek verdiğimiz bir projede, görüşümüz alınmadan, bize söylenmeden bir karar verildi. Belki iş yerinde, belki ailede, belki bir arkadaşlıkta, hoşumuza gitmeyen bir durum oldu. Fark etmez. Bu durum her zaman içimizde bir gerginlik yaratır. O an iki şeyden biri olur büyük ihtimalle. Ya yutar "büyütme&

Geçen gün Adamlar isimli müzik grubunun “Hepinize el salladım” şarkısını dinlerken içinde geçen bir cümle çok hoşuma gitti ve bu yazıyı yazmama vesile olacak bilinç akışımın oluşmasına yardımcı oldu. Cümle şuydu: Zor zamanlar olur. Nasıl çıkarsan içinden, omurgan öyle şekillenir. Cümleyi duyar duymaz benim de hayatımda bazen işlerin hiç yolunda

Birkaç yıldır biraz kendi çabamla, biraz eğitimle gitar çalmayı öğrenmeye çalışıyorum.  Neredeyse her gün pratik yapıyor ve bir şeyler öğrenmeye çabalıyorum. Bazen gitarı elime alıyorum, bir melodi aklıma geliyor ve hemen üstüne düşünmeksizin çalıveriyorum. Bazen de bir şarkıyı deniyorum, olmuyor, sonuçta gitar virtüozü de sayılmam. Geçen yine böyle bir olay

Bir keresinde kardeşime ben inançlı biriyim dediğimde yüzüme kahkahalarla gülmüştü. Dinle hiç alakan yok, bu nasıl inançlılık diye, olsun. Fikrim değişmedi. Bir şeyin gerçekleşeceğine, bir insanın iyi olduğuna, bir yolun açılacağına inanmak benim için içten gelen bir yönelim biçimi. Ama aynı zamanda bu inancı bilgiyle harmanlayamazsam içim rahat etmiyor. Kanıtsız,

Kendimi bildiğim zamandan beri Galatasaraylıyım. En eski hatırladığım mutluluk anı Manchester United ile 3-3 kaldığımız bir maçtı. Futbola ilgimi bu şekilde anlatabilirim sanırım. Ama bugün konumuz ne futbol, ne Galatasaray. Konumuz biraz daha derin. Son zamanlarda fark ettiğim ve içten içe isyan ettiğim bir durum var. Madem içten içe isyan

Çocukken ebeveynlerimiz bize sürekli uyarılar yapar. "Sobaya dokunma, elin yanar." "Oraya gitme, tehlikeli." "Bunu yapma, pişman olursun." Bunları duyarız. Başımızı sallarız. Ve sonra gidip neyi yapma diyorlarsa onu yaparız. E normal, çocuğuz, öğreneceğiz. Çünkü söylenen şey öğrenmemiz için yetmez, deneyimlemeden gerçekten ne olacağını bilemeyiz.

Bazı zaman olur ki, bir problem, bir düşünce aklımıza öyle bir giriş yapar ki, dur durak bilmeksizin aklımızı kurcalar durur.  Bir noktada bunun farkına varıp düşünmemek için çaba sarf etsek de nafile, o bir yolunu bulup geri döner. Bana bu genelde tam uyumak için yatağa girip uyumadan önceki süreçte olur.