Karalama

Geçtiğimiz yazılarda, görmezden gelmenin konforu ve bedellerinden bahsettik. Ardından, ondan paçayı sıyırıp hakikatle yüzleşirken hâlâ nasıl dirayetli kalabileceğimizi; sonra da bilinçli tekrar yoluyla duygularımızı kendi lehimize çalışacak hâle getirmenin mümkün olup olmadığını irdeledik. Buraya kadar her şey yerli yerindeydi. Ama hayat, düz bir çizgi gibi ilerlemiyor. Bazen öyle anlar geliyor

Geçen sene tekrar yazmaya karar verdikten sonra ilk yazıma şöyle bir cümle ile giriş yapmıştım: İnsanın yaşadığı, ancak ona hiçbir şey öğretmeyen her his, onun kendine yaptığı bir zulümdür. Bunun üzerinden 44 yazı geçmiş ve bu yazıda fark ediyorum ki, dönüp dolaşıp benzer bir konuya gelmişiz. İnsanın duygusal durumu da

Geçtiğimiz yazıda, görmezden gelmenin kısa vadede konforlu ama uzun vadede fark etmeden kendimize yaptığımız bir sabotaj olduğundan söz etmiştik. Bu davranıştan bir anda vazgeçemesek bile, onu fark edip ona bir alan açarak onunla yaşamayı öğrenebileceğimizi söylemiş ve nasıl yaşayacağımız meselesini bu bölüme bırakmıştık. Konuya sadık kalmak için bir örnek üzerinden

Bazen yaptığımız bir eylemin yanlış olduğunu, bize fayda sağlamadığını, hatta zarar verdiğini biliriz ama yine de onu yapmaktan vazgeçemeyiz. Ne kadar farkında olursak olalım, aynı davranışı sergiler ve doğal olarak aynı sonuca ulaşırız. Madem bunun olacağını biliyoruz, o zaman neden davranışımızı değiştiremiyoruz? Sorun ne olduğunu bilmemek değil de ne olduğuna

Hataları hep bir eksiklik, kusur, utanç kaynağı, olmaması gereken bir şey olarak görürüz. Bu bölümde bunu farklı açıdan inceleyerek, kendi hatalarımızı kendimizi iyileştirmek için nasıl kullanabiliriz buna bakacak, yazılım evreninden aşina olduğum hatalardan öğrenme konusuna küçük bir selam çakacağız. Bunu yapabilmek için hata yaptığımız ama bu hatanın bizi ileri taşıdığı

Kumarhaneler ve şans oyunları için “kasa her zaman kazanır” ya da “sistem her zaman kazanır” dendiğini hepimiz duymuşuzdur. Daha önceki yazılarımı okuyanlar bilecektir; insanı, isteyerek ya da istemeyerek kurduğu sistemlerin (ya da döngülerin) içinde dönüp duran bir varlık olarak görüyorum. Peki madem insan da sürekli bir sistemin içindeyse, neden bu

Serimizin ikinci bölümünde yazılım geliştirdiğimiz şirketlerde kullandığımız agile metodolojilerini hayatımıza uygulayarak hayatımızı daha iyi hale getirebilir miyiz bunu inceleyeceğiz. Bunu inceleyebilmek için önce yazılım süreçlerinin nasıl ilerlediğini kısaca anlatmam gerekiyor. Diyelim ki bir uygulama yapacağız, ne olsun, heh buldum Instagram. Bu Instagram’ı yaparken ne yapacağımıza ve nasıl yapacağımıza bakmamız

Maslow’un piramidi kavramı ile tanıdığımız Abraham Maslow’un daha az bilinen ama çarpıcı bir metaforu daha var… Maslow’un çekici! Bu çekiç aracılığıyla Maslow bize kısaca şunu söylüyor: Elinde çekiç olan, her şeyi çivi görür. (1*) Maslow her ne kadar insanlığın bu ortak davranışını tespit ederken bunu bir eleştiri