Karalama

Çocukken ebeveynlerimiz bize sürekli uyarılar yapar. "Sobaya dokunma, elin yanar." "Oraya gitme, tehlikeli." "Bunu yapma, pişman olursun." Bunları duyarız. Başımızı sallarız. Ve sonra gidip neyi yapma diyorlarsa onu yaparız. E normal, çocuğuz, öğreneceğiz. Çünkü söylenen şey öğrenmemiz için yetmez, deneyimlemeden gerçekten ne olacağını bilemeyiz.

Bazı zaman olur ki, bir problem, bir düşünce aklımıza öyle bir giriş yapar ki, dur durak bilmeksizin aklımızı kurcalar durur.  Bir noktada bunun farkına varıp düşünmemek için çaba sarf etsek de nafile, o bir yolunu bulup geri döner. Bana bu genelde tam uyumak için yatağa girip uyumadan önceki süreçte olur.

Gün olur, sevdiğimiz arkadaşlarımızla buluşur, oyunlar oynar, güzel muhabbetler ederiz.  Bazen her şey güzel giderken bir tartışma alevlenir, bu alev bazen bizden, bazen bir arkadaşımızdan bulur kıvılcımını. Yahu güzel güzel oturuyorduk nereden çıktı bu tartışma şimdi diye düşünürüz. Bu olay bizim başımıza da bir arkadaşımızın başına da gelse tartışmadan hafif

Geçen yazıda, değişirken çevremizin bizi eski halimizde tutmaya çalışmasından, başkalarının bakışının özgürlüğümüzü nasıl kısıtladığından bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, sınırlar koyduk, bazı ilişkilere yas tuttuk. Ama bunu yaparken şu soruyu da kendimize sormadan edemedik: Bu kadar değişince, ben hâlâ ben olarak kalabilecek miyim? Bir an için şunu düşündüm: Eğer "eski ben&

Geçen yazıda, tekrar eden hataların psikolojisinden, neden aynı kalıplara döndüğümüzden bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, küçük adımlar attık, döngüyü görmeye başladık. Ama geçen hafta şunu fark ettim: Biz değişmeye çalışırken, çevremiz değişmiyordu. Ailemiz hâlâ bize "eski biz"miş gibi davranıyordu. Arkadaşlarımız hâlâ eskiden yaptığımız şakaları bekliyordu. İş arkadaşlarımız hâlâ eski

Geçen iki yazıda, kendimize yalan söylediğimizi fark etmenin ve sonrasında hem dürüst hem şefkatli durmanın öneminden bahsetmiştik. Farkındalık geldi, niyet oluştu, küçük adımlar atıldı. Güzel. Ama geçen hafta yine aynı şeyi yaptım. Yine o bir şeyleri erteledim. Bu sefer bahane bile üretmedim. Sadece bu gerçekten kaçmamaya dikkat ettim ama sanki

Geçen yazıda, uyum sağlamak ile kaçınmak arasındaki ince çizgiden, kendimize nazikçe yalan söyleme halimizden bahsetmiştik. Ve yazının sonunda şu soruyu havada bırakmıştık: Peki ya gerçekten kaçtığımızı fark edersek? Sonra ne olur? Geçen hafta tam da bunu yaşadım. Bir arkadaşımı aramam ve konuşmam gerekiyordu ve bunu aylardır erteliyordum.  "Zamanı değil,

Geçen yazıda, duyguların değiştiği anlarda iç huzurumuzu nasıl koruyabileceğimizden, ritmi katılaştırmadan nasıl esnek tutabileceğimizden bahsetmiştik.  Ama konunun kaçışa kolaylıkla evrilebilme ihtimali olduğu için, uyum sağlamak ile kaçınma arasındaki fark hakkında biraz düşünmemiz gerektiğine inanıyorum. Daha geçen gün şöyle bir an yaşadım: Kendimi geceden yatmadan “sabah kalkınca yazı yazacağım” diye ikna