I’ll start this post with another song by Adamlar, because it sums up the topic in a single verse. I’ll also post the music video here so you can listen to it while you read: The chorus goes like this: “Be ashamed, be ashamed—can a person really

Bu yazıya yine Adamlar'dan bir şarkıyla gireceğim, çünkü konuyu tek dörtlükte özetliyor. Siz de okurken dinleyin diye şarkının videosunu da buraya bırakayım:  Nakaratında şöyle diyor: Utan, utan, utanmayan insan olur mu lan? Altın bi' madalyon gibi taşınmalı vicdan. Tek kıvılcımdan nasıl yanarsa koca orman, Unutmazlar, unutmayız, unutmam.

Last month, I had to make a work-related decision. It wasn’t a huge deal, to be honest—there were two options, and both were reasonable. I spent a week thinking about it. I thought about it while drinking my morning coffee, while walking down the street, and while

Geçen ay işle ilgili bir karar vermem gerekiyordu. Çok büyük bir şey değildi açıkçası, iki seçenek vardı ve ikisi de makuldü. Bir hafta düşündüm. Sabah kahvemi içerken düşündüm, yolda yürürken düşündüm, akşam yatakta yatarken düşündüm. Artılarını çıkardım, eksilerini çıkardım, sonra artıları tekrar çıkardım. Eşime anlattım, bir arkadaşıma anlattım, kendi kendime

I got sick this week. I’m not usually the type to get sick. Once or twice a year, I’ll have something mild that lasts a couple of days and then goes away. But this time it wasn’t like that. It was a period marked by long sleeps,

Bu hafta hastalandım. Normalde pek hastalanan biri değilimdir. Yılda bir iki kez hafif bir şey olur, iki gün sürer, geçer. Ama bu sefer öyle olmadı. Uzun uykular, ateşli geceler, günlerce süren bir ağırlık, bayağı yoran bir dönem oldu. Yataktan kalkmak bile işkence gibiydi. Bizim evde normalde bana oranla eşim biraz

Last year, a friend of mine was trying to tell me something serious. He was going through a tough time; he brought up the subject and said a few sentences. It seemed to me like he was struggling a bit, beating around the bush. Without giving it much thought, I

Geçen yıl bir arkadaşım bana ciddi bir şey anlatmaya çalışıyordu. Zor bir dönemden geçiyordu, konuyu açtı, birkaç cümle kurdu. Bana biraz zorlanıyor, eveliyor geveliyor gibi geldi. Üstüne çok da düşünmeden bir espri yaptım. Güldük, ettik. Ortam yumuşadı. Konu kapandı. O an kendimi iyi hissettim hatta. Adamı güldürmüştüm, havayı hafifletmiştim. Ama