There are days when we meet with our favorite friends, play games and have good conversations. Sometimes when everything is going well, an argument flares up, sometimes it is sparked by us, sometimes by a friend. We were sitting there having a nice conversation and we think, "Where did

Gün olur, sevdiğimiz arkadaşlarımızla buluşur, oyunlar oynar, güzel muhabbetler ederiz.  Bazen her şey güzel giderken bir tartışma alevlenir, bu alev bazen bizden, bazen bir arkadaşımızdan bulur kıvılcımını. Yahu güzel güzel oturuyorduk nereden çıktı bu tartışma şimdi diye düşünürüz. Bu olay bizim başımıza da bir arkadaşımızın başına da gelse tartışmadan hafif

In the last article, we talked about how our environment tries to keep us the way we were when we were changing, and how the gaze of others restricts our freedom. We became aware, we set boundaries, we mourned some relationships. But while we were doing this, we couldn'

Geçen yazıda, değişirken çevremizin bizi eski halimizde tutmaya çalışmasından, başkalarının bakışının özgürlüğümüzü nasıl kısıtladığından bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, sınırlar koyduk, bazı ilişkilere yas tuttuk. Ama bunu yaparken şu soruyu da kendimize sormadan edemedik: Bu kadar değişince, ben hâlâ ben olarak kalabilecek miyim? Bir an için şunu düşündüm: Eğer "eski ben&

In the last article, we talked about the psychology of recurring mistakes, why we keep returning to the same patterns. Awareness emerged, we took small steps, we began to see the cycle. But last week I noticed something: While we were trying to change, our environment wasn't changing.

Geçen yazıda, tekrar eden hataların psikolojisinden, neden aynı kalıplara döndüğümüzden bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, küçük adımlar attık, döngüyü görmeye başladık. Ama geçen hafta şunu fark ettim: Biz değişmeye çalışırken, çevremiz değişmiyordu. Ailemiz hâlâ bize "eski biz"miş gibi davranıyordu. Arkadaşlarımız hâlâ eskiden yaptığımız şakaları bekliyordu. İş arkadaşlarımız hâlâ eski

In the last two articles, we talked about the importance of recognizing when we are lying to ourselves and then being both honest and compassionate. Awareness came, intentions were formed, small steps were taken. Good. But last week I did the same thing again. I put things off again. This

Geçen iki yazıda, kendimize yalan söylediğimizi fark etmenin ve sonrasında hem dürüst hem şefkatli durmanın öneminden bahsetmiştik. Farkındalık geldi, niyet oluştu, küçük adımlar atıldı. Güzel. Ama geçen hafta yine aynı şeyi yaptım. Yine o bir şeyleri erteledim. Bu sefer bahane bile üretmedim. Sadece bu gerçekten kaçmamaya dikkat ettim ama sanki