Geçen gün kendimle ilgili farkındalık yaşadığım bir an oldu. Bu an beni benzer bir his yaşadığım eski zamanlara götürdü. Liseye gidiyordum. Daktilo dersi vardı. Hoca bana "iki parmakla yazma, on parmakla yaz, öyle yazarsan hızlı yazamazsın" dedi. Ben de itiraz ettim, hocam ne alakası var iki parmakla da

There’s a topic that keeps circling in my mind from time to time, and whenever it does, I just can’t seem to make sense of it. Regular readers will recall that I’ve already written a few posts on this topic: the agony of existence. To put it

Kafamın içinde ara ara dönen, döndüğünde de bir türlü içinden çıkamadığım bir konu var. Takip edenler hatırlayacaktır, bu konuyla ilgili birkaç yazı da yazmışım zaten: varoluş sancısı. Kısaca anlatmak gerekirse: Ben neden varım, var olma amacım ne, var oluş amacıma uygun yaşıyor muyum tarzı düşünceler. Bu tarz düşünceler tam bir

We were all children once. We all come from different families, different environments. Some of us were He was constantly praised, the smallest thing he did was greeted with 'you are wonderful'. Some of us were constantly criticized, "better it could have been". Some of us

Hepimiz bir zamanlar çocuktuk. Hepimiz farklı ailelerden, farklı ortamlardan geldik. Kimimiz ailesi tarafından sürekli övüldü, yaptığı en ufak şey 'harikasın' diye karşılandı. Kimimiz sürekli eleştirildi, "daha iyisi olabilirdi" dendi. Kimimiz umursanmadı, kimimiz aşırı kısıtlandı. Ama bir şekilde hepimiz büyüdük ve bu yazıda buluştuk. Kimimiz başarılı oldu,

We all know that we are going through difficult times again and that our backbone will be shaped accordingly. The wicked are pushing the boundaries of evil and continuing to commit cruelty, injustice, and as we watch this from the outside, we inevitably take a position. Some of us despair,

Yine zor zamanların olduğu, ve omurgamızın buna göre şekilleneceği günlerden geçiyoruz, hepimizin malumu. Kötüler kötülüğün sınırlarını zorlayarak zulüme, haksızlığa, adaletsizliğe devam ediyor ve biz de dışarıdan bunu izlerken ister istemez bir pozisyon alıyoruz. Kimimiz umutsuzluğa kapılıyor, kimimiz daha da hırslanıyor, kimimiz vazgeçiyor. Böyle zamanlardan geçerken görüşlerimizi, bakış açılarımızı birbirimizle paylaşmanın

Even though we no longer live in Turkey, we inevitably follow the agenda. Whenever an injustice even if it happens, and it happens very often nowadays, it troubles us, it bothers us. I once watched a YouTube video on the theme of justice experimented with monkeys. To summarize briefly, in