Geçen yazıda, uyum sağlamak ile kaçınmak arasındaki ince çizgiden, kendimize nazikçe yalan söyleme halimizden bahsetmiştik. Ve yazının sonunda şu soruyu havada bırakmıştık: Peki ya gerçekten kaçtığımızı fark edersek? Sonra ne olur? Geçen hafta tam da bunu yaşadım. Bir arkadaşımı aramam ve konuşmam gerekiyordu ve bunu aylardır erteliyordum.  "Zamanı değil,

In the previous article, we discussed how to maintain our inner peace during moments of emotional change and how to remain flexible without rigidly adhering to a rhythm.  However, given the potential for this topic to easily veer into avoidance, I believe we need to reflect on the difference between

Geçen yazıda, duyguların değiştiği anlarda iç huzurumuzu nasıl koruyabileceğimizden, ritmi katılaştırmadan nasıl esnek tutabileceğimizden bahsetmiştik.  Ama konunun kaçışa kolaylıkla evrilebilme ihtimali olduğu için, uyum sağlamak ile kaçınma arasındaki fark hakkında biraz düşünmemiz gerektiğine inanıyorum. Daha geçen gün şöyle bir an yaşadım: Kendimi geceden yatmadan “sabah kalkınca yazı yazacağım” diye ikna

In previous articles, we discussed the comfort and costs of ignoring things. We then examined how we can remain resilient while confronting the truth; and then whether it is possible to make our emotions work in our favor through conscious repetition. Up to this point, everything was in its place.

Geçtiğimiz yazılarda, görmezden gelmenin konforu ve bedellerinden bahsettik. Ardından, ondan paçayı sıyırıp hakikatle yüzleşirken hâlâ nasıl dirayetli kalabileceğimizi; sonra da bilinçli tekrar yoluyla duygularımızı kendi lehimize çalışacak hâle getirmenin mümkün olup olmadığını irdeledik. Buraya kadar her şey yerli yerindeydi. Ama hayat, düz bir çizgi gibi ilerlemiyor. Bazen öyle anlar geliyor

After deciding to write again last year, I began my first piece with the following sentence: Every feeling that a person experiences but that teaches them nothing is a form of self-torture. Forty-four articles have passed since then, and in this piece, I realize that we have come

Geçen sene tekrar yazmaya karar verdikten sonra ilk yazıma şöyle bir cümle ile giriş yapmıştım: İnsanın yaşadığı, ancak ona hiçbir şey öğretmeyen her his, onun kendine yaptığı bir zulümdür. Bunun üzerinden 44 yazı geçmiş ve bu yazıda fark ediyorum ki, dönüp dolaşıp benzer bir konuya gelmişiz. İnsanın duygusal durumu da

In the last article, we talked about how ignoring is short-term comfort, but long-term self-sabotage that we do to ourselves without realizing it. We said that even if we can't give up this behavior instantly, we can learn to live with it by recognizing it