Karalama

Gün olur, sevdiğimiz arkadaşlarımızla buluşur, oyunlar oynar, güzel muhabbetler ederiz.  Bazen her şey güzel giderken bir tartışma alevlenir, bu alev bazen bizden, bazen bir arkadaşımızdan bulur kıvılcımını. Yahu güzel güzel oturuyorduk nereden çıktı bu tartışma şimdi diye düşünürüz. Bu olay bizim başımıza da bir arkadaşımızın başına da gelse tartışmadan hafif

Geçen yazıda, değişirken çevremizin bizi eski halimizde tutmaya çalışmasından, başkalarının bakışının özgürlüğümüzü nasıl kısıtladığından bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, sınırlar koyduk, bazı ilişkilere yas tuttuk. Ama bunu yaparken şu soruyu da kendimize sormadan edemedik: Bu kadar değişince, ben hâlâ ben olarak kalabilecek miyim? Bir an için şunu düşündüm: Eğer "eski ben&

Geçen yazıda, tekrar eden hataların psikolojisinden, neden aynı kalıplara döndüğümüzden bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, küçük adımlar attık, döngüyü görmeye başladık. Ama geçen hafta şunu fark ettim: Biz değişmeye çalışırken, çevremiz değişmiyordu. Ailemiz hâlâ bize "eski biz"miş gibi davranıyordu. Arkadaşlarımız hâlâ eskiden yaptığımız şakaları bekliyordu. İş arkadaşlarımız hâlâ eski

Geçen iki yazıda, kendimize yalan söylediğimizi fark etmenin ve sonrasında hem dürüst hem şefkatli durmanın öneminden bahsetmiştik. Farkındalık geldi, niyet oluştu, küçük adımlar atıldı. Güzel. Ama geçen hafta yine aynı şeyi yaptım. Yine o bir şeyleri erteledim. Bu sefer bahane bile üretmedim. Sadece bu gerçekten kaçmamaya dikkat ettim ama sanki

Geçen yazıda, uyum sağlamak ile kaçınmak arasındaki ince çizgiden, kendimize nazikçe yalan söyleme halimizden bahsetmiştik. Ve yazının sonunda şu soruyu havada bırakmıştık: Peki ya gerçekten kaçtığımızı fark edersek? Sonra ne olur? Geçen hafta tam da bunu yaşadım. Bir arkadaşımı aramam ve konuşmam gerekiyordu ve bunu aylardır erteliyordum.  "Zamanı değil,

Geçen yazıda, duyguların değiştiği anlarda iç huzurumuzu nasıl koruyabileceğimizden, ritmi katılaştırmadan nasıl esnek tutabileceğimizden bahsetmiştik.  Ama konunun kaçışa kolaylıkla evrilebilme ihtimali olduğu için, uyum sağlamak ile kaçınma arasındaki fark hakkında biraz düşünmemiz gerektiğine inanıyorum. Daha geçen gün şöyle bir an yaşadım: Kendimi geceden yatmadan “sabah kalkınca yazı yazacağım” diye ikna

Geçtiğimiz yazılarda, görmezden gelmenin konforu ve bedellerinden bahsettik. Ardından, ondan paçayı sıyırıp hakikatle yüzleşirken hâlâ nasıl dirayetli kalabileceğimizi; sonra da bilinçli tekrar yoluyla duygularımızı kendi lehimize çalışacak hâle getirmenin mümkün olup olmadığını irdeledik. Buraya kadar her şey yerli yerindeydi. Ama hayat, düz bir çizgi gibi ilerlemiyor. Bazen öyle anlar geliyor

Geçen sene tekrar yazmaya karar verdikten sonra ilk yazıma şöyle bir cümle ile giriş yapmıştım: İnsanın yaşadığı, ancak ona hiçbir şey öğretmeyen her his, onun kendine yaptığı bir zulümdür. Bunun üzerinden 44 yazı geçmiş ve bu yazıda fark ediyorum ki, dönüp dolaşıp benzer bir konuya gelmişiz. İnsanın duygusal durumu da