Karalama

Birkaç yıldır biraz kendi çabamla, biraz eğitimle gitar çalmayı öğrenmeye çalışıyorum.  Neredeyse her gün pratik yapıyor ve bir şeyler öğrenmeye çabalıyorum. Bazen gitarı elime alıyorum, bir melodi aklıma geliyor ve hemen üstüne düşünmeksizin çalıveriyorum. Bazen de bir şarkıyı deniyorum, olmuyor, sonuçta gitar virtüozü de sayılmam. Geçen yine böyle bir olay

Bir keresinde kardeşime ben inançlı biriyim dediğimde yüzüme kahkahalarla gülmüştü. Dinle hiç alakan yok, bu nasıl inançlılık diye, olsun. Fikrim değişmedi. Bir şeyin gerçekleşeceğine, bir insanın iyi olduğuna, bir yolun açılacağına inanmak benim için içten gelen bir yönelim biçimi. Ama aynı zamanda bu inancı bilgiyle harmanlayamazsam içim rahat etmiyor. Kanıtsız,

Kendimi bildiğim zamandan beri Galatasaraylıyım. En eski hatırladığım mutluluk anı Manchester United ile 3-3 kaldığımız bir maçtı. Futbola ilgimi bu şekilde anlatabilirim sanırım. Ama bugün konumuz ne futbol, ne Galatasaray. Konumuz biraz daha derin. Son zamanlarda fark ettiğim ve içten içe isyan ettiğim bir durum var. Madem içten içe

Çocukken ebeveynlerimiz bize sürekli uyarılar yapar. "Sobaya dokunma, elin yanar." "Oraya gitme, tehlikeli." "Bunu yapma, pişman olursun." Bunları duyarız. Başımızı sallarız. Ve sonra gidip neyi yapma diyorlarsa onu yaparız. E normal, çocuğuz, öğreneceğiz. Çünkü söylenen şey öğrenmemiz için yetmez, deneyimlemeden gerçekten ne olacağını bilemeyiz.

Bazı zaman olur ki, bir problem, bir düşünce aklımıza öyle bir giriş yapar ki, dur durak bilmeksizin aklımızı kurcalar durur.  Bir noktada bunun farkına varıp düşünmemek için çaba sarf etsek de nafile, o bir yolunu bulup geri döner. Bana bu genelde tam uyumak için yatağa girip uyumadan önceki süreçte olur.

Gün olur, sevdiğimiz arkadaşlarımızla buluşur, oyunlar oynar, güzel muhabbetler ederiz.  Bazen her şey güzel giderken bir tartışma alevlenir, bu alev bazen bizden, bazen bir arkadaşımızdan bulur kıvılcımını. Yahu güzel güzel oturuyorduk nereden çıktı bu tartışma şimdi diye düşünürüz. Bu olay bizim başımıza da bir arkadaşımızın başına da gelse tartışmadan hafif

Geçen yazıda, değişirken çevremizin bizi eski halimizde tutmaya çalışmasından, başkalarının bakışının özgürlüğümüzü nasıl kısıtladığından bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, sınırlar koyduk, bazı ilişkilere yas tuttuk. Ama bunu yaparken şu soruyu da kendimize sormadan edemedik: Bu kadar değişince, ben hâlâ ben olarak kalabilecek miyim? Bir an için şunu düşündüm: Eğer "eski ben&

Geçen yazıda, tekrar eden hataların psikolojisinden, neden aynı kalıplara döndüğümüzden bahsetmiştik. Farkındalık oluştu, küçük adımlar attık, döngüyü görmeye başladık. Ama geçen hafta şunu fark ettim: Biz değişmeye çalışırken, çevremiz değişmiyordu. Ailemiz hâlâ bize "eski biz"miş gibi davranıyordu. Arkadaşlarımız hâlâ eskiden yaptığımız şakaları bekliyordu. İş arkadaşlarımız hâlâ eski